สอบถามข้อมูลทั่วไป

ก็มันเป็นหน้าที่ นี่ค๊ะคำถามเลขที่:176

ผมขี่มอเตอร์ไซค์ไปส่งลูกสาวคนเล็ก
ขากลับก็ขี่มาเรื่อยจนถึงสี่แยกพรานนก...รถติดค่อนข้างมาก
ด้วยความที่เป็นรถมอเตอร์ไซค์ ผมก็เลาะเลื้อยไปจนอยู่คันหน้าสุด...แต่ยังติดไฟแดงอยู่
ตรงหัวเกาะกลางถนน หน้าสุดเลย...รถก็ติดชุลมุน รีบกันทุกคัน

ทันใดนั้น ก็มีผู้หญิงอายุซัก 30 ได้มั๊ง อยู่ในชุดพนักงานกวาดถนน
เดินเลาะเกาะกลางมา เดินมาตัวเปล่า...ไม่มีไม้กวาดอุปกรณ์คู่ชีพ
แต่แปลก...ทำกิริยา ก้มๆ เงยๆ
จนถึงตรงผม เธอก็ก้มลงไปเอามือหยิบเศษพลาสติก เศษขยะที่มันติดอยู่ริมหัวเกาะกลาง
แต่การที่เธอมัวแต่ก้มลงไปแคะ ไปหยิบเศษขยะ มันน่าหวาดเสียว
กลัวเธอจะถูกรถเฉี่ยว...

ผมก็ร้องบอกให้ระวัง...เดี๋ยวรถก็เฉี่ยวเอาหรอก
เธอคนนั้น...ก็เงยหน้าขึ้นมายิ้มขอบคุณ
ดูในมือเธอ มีเศษขยะอยู่หลายชิ้น...คงเดินเก็บมาเรื่อยๆ
จนเธอมารอข้ามถนนอยู่ข้าง ๆ รถของผม...
ผมก็ถามว่า...ทำไมไม่หาที่คีบยาว ๆ ล่ะ ก้มหยิบแบบนี้มันอันตราย รถมันจะเฉี่ยวเอานะ
เธอก็หัวเราะ บอก...มีที่คีบ แต่ไม่ได้เอามา จอดรถเข็น กับไม้กวาดไว้ตรงโน้น....
แล้วก็ชี้ไปทางด้านหลังโน้น...รถเข็นที่มีเข่งขยะ ที่โกยผงขนาดใหญ่ และไม้กวาด
ตอนนั้นรถก็ยังติดไฟแดงกันอยู่หลายคัน ทั้งมอเตอร์ไชค์ ทั้งรถเก๋ง
แต่ผมหน้าด้านไม่อายใครอยู่แล้ว...อยากพูดคุยกับใคร ก็พูดเสียงดังไม่สนใคร
คงมีคนฟังผมคุยกับ...คนกวาดขยะ คนกวาดถนน...หลายคนแหละ
ตอนนั้นผมก็ยังสงสัย ถามต่อไป...อ้าวแล้วทำไมไม่เอามาด้วยล่ะ
เธอก็ยิ้มตาหยีเชียว บอก. อ๋อ...ตอนนี้เวลาพัก จะเดินไปกินข้าวน่ะ แต่เห็นขยะแล้วอดเก็บไม่ได้
ผมฟังแล้วบอกตรง ๆ ไม่เข้าใจ ถามว่า ทำไมล่ะ...
เธอยิ้มกว้าง แล้วตอบว่า...ก็ เป็นหน้าที่ นี่ค๊ะ.........

ผมได้ฟัง เธอคนนั้น ตอบแล้ว...อึ้ง...ทึ่ง...นับถือ อย่างที่สุด
ผมว่าคงมีคนที่อยู่ตรงนั้นได้ยินกันหลายคนแหละครับ
พอดีไฟเขียว รถคันหลังก็บีบแตรไล่
เลยต้องรีบออกรถไปทันที...เธอก็เดินข้ามถนนไปอีกทางเหมือนกัน
ต่างคนต่างไป
แต่...คำพูดของเธอ...คนกวาดถนน...คนนั้น มันยังติดที่ใจอยู่
....ก็ เป็นหน้าที่ นี่ค๊ะ...
ใช่...หน้าที่...เราทุกคนก็มีหน้าที่กันทั้งนั้น
หน้าที่...ที่แตกต่างกัน ของแต่ละคน แต่ละฐานะ แต่ละบทบาท
เอ๊...ผมเพิ่งได้ยิน หลวงพ่อพระอาจารย์ ตั๋น...วัดบุญญาวาส
บอกมาหยก ๆ นี่นา...เราต้องทำ...หน้าที่...ของเราให้ดีที่สุด
คนเป็น พ่อ...ก็ทำหน้าที่ พ่อ ให้ดีที่สุด
คนเป็น แม่...ก็ทำหน้าที่ แม่ ให้ดีที่สุด
คนที่เป็น ลูก...ก็ต้องทำหน้าที่ ลูก ให้ดีที่สุด

แล้วนี่ เธอ...คนกวาดถนน...ยังรู้เลยว่า
...ต้องทำ หน้าที่ ให้ดีที่สุด...
หน้าที่ของเธอ คือ รักษาความสะอาดบริเวณที่ได้รับผิดชอบ ให้สะอาดที่สุด...ดีที่สุด
แถมเธอยังทำด้วย...ใจ…ไม่ใช่สักแต่ว่าทำ
เพราะหากไม่มีใจซะแล้ว คงไม่ก้มเก็บขยะด้วยมือเปล่าๆ ได้
อีกทั้งเป็นเวลาพัก เดี๋ยวค่อยมากวาดก็ไม่มีใครว่า
แต่นี่เธอ...ทำไปด้วยใจ ทำด้วยความสำนึกรับผิดชอบ
ทำไปยิ้มไป...อารมณ์ดีเชียว

ผมขี่รถไปได้ซักหน่อย อดรนทนไม่ไหว...เราต้องให้รางวัลกับคน ดี...ดี จะได้มีกำลังใจ
แล้วก็รีบเลี้ยวกลับ ไปหาซื้อขนม ร้านที่อร่อยมาก...มาก แถวนั้นให้เธอ 40 บาท
แล้วรีบไปตามหาเธอ...แต่ หาไม่เจอ
ตลาดพรานนกมันใหญ่ไม่ใช่เล่น วนเวียนหาอยู่นาน ก็ไม่เจอ
ขี่รถไปทางที่เธอชี้ว่าจอดรถเข็น กับไม้กวาดไว้...เจอแต่รถเข็นไม่เจอตัว
ผมก็นั่งรอ

ระหว่างรอ...อดพิจารณารถเข็นของเธอไม่ได้
ก็เป็นรถเข็น มีเข่งขนาดใหญ่ไว้ใส่ขยะ มีไม้กวาด กับที่โกยผงอันยักษ์
แต่ที่รถเข็นของเธอ...มีพวงกุญแจอันหนึ่ง ไม่ใหญ่นักแขวนอยู่อย่าง...โดดเด่น
ท่าทางจะตั้งใจแขวนไว้ เหมือนที่เราแขวนที่กระจกมองหลังรถเก๋งน่ะ...
แขวนไว้เพื่อบูชา เพื่อเตือนสติ
แต่ที่เด่นชัด ยิ่งกว่า คือในพวงกุญแจเป็นรูป...ในหลวง
ใช่ครับ...ในหลวง พ่อหลวง...อันเป็นที่รักยิ่งของพวกเรา และคงจะของเธอด้วย
ผมรู้แล้วว่า...คนที่สอนเธอให้รู้จัก...หน้าที่ ก็คือ...ในหลวง พ่อหลวงของเรา
โธ่...ท่านทรงสอน พวกเรา มาช้านาน..น...จนท่านเหนื่อยแล้ว
ไม่รู้พวกเรา มีใครจำกันได้สักแค่ไหน...สักกี่คน
แต่...เธอคนนี้...จำที่ท่านทรงสอนได้แน่
และคงปฏิบัติตามจนเป็นนิสัย อันถาวรแล้ว

ผมมองรูป ในหลวง ที่พวกกุญแจนั้นอย่างแสนจะอาย...อายใจ อายท่าน
ลูกไม่รักดี สอนไม่รู้จักจำ
ก็...ผมยังทำหน้าที่ไม่ได้สมกับเป็น คนไทย เป็นลูกของท่านเลย
เธอคนนั้นซะอีก ถึงสมกับเป็นลูกของท่านได้อย่างเต็มภาคภูมิ
ผมได้แต่สูดหายใจลึก ๆ แล้วสัญญากับตัวเอง...กับรูป ในหลวง
ต่อไป จะทำหน้าที่...ให้ดี ให้เต็มที่ ให้สมกับเป็นลูกของท่าน ในทุก ๆ ด้าน...ครับ

จากนั้น ผมก็ขี่รถไปตามหาเธออีก...เจอแล้ว
อยู่กับเพื่อนพนักงานกวาดถนนด้วยกันอีกคน
ผมก็ยื่นขนมให้ บอกให้เป็นรางวัล
ทั้งสองคนก็งง ๆ ...รางวัลอะไร
ผมก็ถามว่า จำได้มั๊ยตอนที่คุยกัน คำสุดท้าย คุณพูดว่ายังไง...
เธอคิดอยู่อึดใจนึง แล้วยิ้มกว้าง...ก็ เป็นหน้าที่ นี่ค๊ะ...
นั่นแหละ ผมชอบคำนั้น อยากให้รางวัล
เธอหัวเราะใหญ่เลย...ดีใจ...ดีใจใหญ่เลย
โถ...ขนมแค่กล่องเดียว 40 บาท แต่คงดีใจ...ทำดี มีคนเห็น
แถมยังได้รางวัล...เป็นกำลังใจ นะ
ก่อนกลับผมขอถาม ชื่อ และสังกัด เพื่อจะทำจดหมายชมเชย
แต่เธอ กลับไม่ยอมบอก...สั่นหัว บอกไม่เอ๊า...ไม่เอา...อายเค้า
ผมต้องถามอยู่นาน แต่ ยิ้ม แล้วสั่นหัวอย่างเดียว
เพื่อนเธอคงหมั่นใส้ รีบตอบแทน
ชื่อ...สำรวย โสภา หมายเลข 19 – 080
พนักงานกวาด สังกัด เขตบางกอกน้อย
เริ่มงาน ตีห้า จนถึง บ่ายโมง

นี่ว่าจะทำหนังสือสนเท่ห์...เอ๊ย...หนังสือชมเชย ส่งไปที่เขตบางกอกน้อย
หรือ กระทรวงมหาดไทย ดีนะ...ช่วยบอกหน่อย
เราต้องช่วยกันให้กำลังใจ คนดี ดี คนที่รู้จักหน้าที่
ไม่ต้องมาก ไม่ต้องยุ่งยาก แค่ขอบคุณ หรือพูดให้กำลังใจเค้า
ผมว่า พวกเค้าต้องดีใจ แน่เลย

ไม่มีละครบทไหนเหมาะกับเรา...มีแต่เราต้องให้เหมาะกับบทละคร
ไม่มีงานไหนเหมาะกับเรา...มีแต่เราต้องให้เหมาะกับงาน

ผมชื่นชม และนับถือคุณจากหัวใจ
...คุณสำรวย โสภา...


อนณ 089-995-9377
จากคุณ : tobeteam


webmaster2011-07-09 20:28:57



Click for new image

ท่านต้องสมัครสมาชิกและใส่รหัสผ่านเข้าใช้งานก่อน จึงจะสามารถส่งข้อความ
สำหรับเจ้าหน้าที่โรงพยาบาลมวกเหล็ก สามารถใช้รหัสผ่านของ HosXP ได้